Ահմադը․ Վերլուծություն

Ահմադը շատ մեծահոգի բարի մարդ էր։ Նա կրում էր թուրքի անուն, բայց ապրում էր Հայաստանում։ Նա շատ հյուրընկալ էր։ Հոգ էր տանում բոլորի մասին։ Աղքատներին բերում տուն հաց և ջուր էր տալիս նրանց։ Նա թռչկոտում էր ծայրից ծայր և այնպես էր նրան պահում կարծես հայ լիներ։ Նա շատ էր սիրում կենդանիներին և հոգ էր տանում նրանց մասին։ Եթե կենդանիներից մեկը հիվանդանում էր, Ահմադնել էր հիվանդանում։

Հովհաննես Թումանյանը պատմվածքի շնորհիվ ուզում էր ասել, որ ազգը կարևոր չի շփման համար։ Բոլոր մարդիկ իրար հարազատ են, պետք է իրար հետ շփվեն։ Ահմադը թուրք էր, բայց ապրում էր Հայաստանում, մի ընտանիքի հետ և հոգ էր տանում միմյանց մասին։  Նույնիսկ, եթե մարդիկ նույն երկրից չեն, միևնույն է պետք է շփվեն բոլորի հետ։ Պատմվածքի մեջ Ահմադը սովորական ծառա էր մի հայ ընտանիքում աշխատում, բայց նրանք այնքան էին մտերմացել, որ տղան համարում էր, որ Ահմադը իր քեռին է։

 

Реклама
Запись опубликована в рубрике Մայրենի. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

w

Connecting to %s